Wazon najłatwiej narysować, budując go z prostych elips i pilnując pionowej osi symetrii. Dzięki temu zachowasz proporcje, a późniejsze cieniowanie nada bryle głębi. Najpierw wykonaj lekki szkic konstrukcyjny, dopiero potem wzmacniaj kontur i dodawaj światłocień.

Co będzie potrzebne?

Do ćwiczenia wystarczy kilka podstawowych przyborów. Na początek przygotuj:

  • Zestaw ołówków – na przykład HB do szkicu oraz 2B i 4B do ciemniejszych partii.
  • Gumkę chlebową do delikatnego rozjaśniania i zwykłą gumkę do usuwania linii.
  • Papier techniczny lub dobrej jakości papier do rysowania.
  • Linijkę, jeśli łatwiej będzie Ci wyznaczyć pionową oś i poziomy pomocnicze.

Jak zbudować kontur wazonu?

Nie zaczynaj od obrysowania przypadkowej krzywej. Wazon ma bryłę, dlatego najpierw zaznacz jej główne przekroje. Elipsa pokazuje, jak wygląda otwór lub podstawa oglądane pod kątem. Im bardziej patrzysz na wazon z góry, tym bardziej spłaszczona będzie elipsa.

Wykonaj kolejne czynności:

  1. Wyznacz pionową oś symetrii. Narysuj delikatną linię przez środek przyszłego wazonu. Będzie punktem odniesienia dla obu boków i pomoże kontrolować ich szerokość.
  2. Zaznacz wysokość obiektu. Delikatnie określ położenie podstawy, szyjki i otworu. Możesz też zaznaczyć poziome linie ograniczające najszerszą część naczynia.
  3. Narysuj górną elipsę. To otwór wazonu. Jej lewa i prawa część powinny być podobne, a środek powinien pokrywać się z osią symetrii.
  4. Dodaj elipsę w najszerszym miejscu. Wyznaczy ona brzusiec naczynia. Nie musi być widoczna w gotowym rysunku, ale pomoże określić, gdzie boki zaczną się zwężać.
  5. Narysuj elipsę podstawy. Jej szerokość zależy od kształtu wazonu. Wysoka, smukła forma będzie miała węższą podstawę, a cięższa, zaokrąglona – szerszą.
  6. Połącz przekroje płynnymi liniami. Poprowadź oba boki od otworu do podstawy. Sprawdzaj odległość każdej linii od osi, aby wazon nie przechylał się na jedną stronę.
  7. Usuń zbędne linie pomocnicze. Zostaw tylko delikatne oznaczenia potrzebne do cieniowania, a kontur wzmocnij dopiero po sprawdzeniu proporcji.

Na początku nie dociskaj mocno ołówka. Zbyt ciemne linie trudno wymazać, a pozostałości mogą zabrudzić papier i zepsuć lekkość końcowego rysunku.

Jeśli jedna strona wygląda inaczej niż druga, nie poprawiaj od razu całego konturu. Porównuj szerokość wazonu na kilku wysokościach, na przykład przy otworze, w połowie brzuśca i przy podstawie. Taka kontrola jest dokładniejsza niż ocenianie kształtu wyłącznie na pierwszy rzut oka.

Jak nadać wazonowi trójwymiarowość?

Przed rozpoczęciem cieniowania wybierz kierunek światła. Załóżmy, że pada ono z lewej górnej strony. Lewy fragment wazonu pozostanie wtedy jaśniejszy, a po prawej stronie pojawi się cień własny, czyli zaciemnienie wynikające z kształtu przedmiotu. Na podłożu może powstać także cień rzucony.

Cieniowanie wykonuj stopniowo. Najpierw zaznacz większe obszary, później dodawaj ciemniejsze partie i łagodne przejścia:

  1. Zacznij od bardzo jasnych, równoległych pociągnięć ołówka po stronie przeciwnej do źródła światła.
  2. Wzmocnij cień przy krawędziach i w miejscach, gdzie brzusiec przechodzi w szyjkę albo podstawę.
  3. Rozcieraj grafit delikatnie, aby połączyć jasne i ciemne partie bez tworzenia ostrych plam.
  4. Zostaw najjaśniejsze miejsca prawie białe i użyj gumki chlebowej do wydobycia refleksów.

W przypadku szklanego wazonu nie zaciemniaj całej powierzchni równomiernie. Szkło pokazuje refleksy, jasne smugi oraz zniekształcone fragmenty tła. Zamiast rysować każdy szczegół, zmruż oczy i skup się na dużych plamach światła i cienia. To pomaga zachować czytelność formy.

Najczęstsze błędy przy rysowaniu przezroczystego naczynia to:

  • zamalowanie całego wnętrza jednakowym odcieniem grafitu,
  • usunięcie wszystkich jasnych refleksów,
  • prowadzenie cieni niezależnie od kierunku światła,
  • dodawanie wielu drobnych kresek przed ustaleniem głównej bryły.

Ćwicz na różnych formach

Gdy opanujesz podstawowy kontur, narysuj kilka modeli: smukły wazon z wąską szyjką, szerokie naczynie z niskim otworem i prostą formę o niemal równoległych bokach. Każdy z nich wymaga innego ułożenia elips, ale zasada osi symetrii pozostaje taka sama. Rysowanie z prawdziwego przedmiotu szybko poprawia ocenę proporcji i światłocienia.

Najważniejsze jest przejście od lekkiej konstrukcji do coraz dokładniejszego konturu i dopiero na końcu do cieniowania. Taka kolejność ułatwia poprawki i pozwala skupić się na bryle, zamiast walczyć z przypadkowymi liniami.